shī luò失落de的yí dài一代：mèng jiā lā guó孟加拉国nàn mín yíng难民营zhōng中luó xīng yà罗兴亚qīng shào nián青少年wèi wán chéng未完成de的jiào yù教育
ทุกเช้า ในค่ายผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงญาในบังกลาเทศ เยาวชนจำนวนมากถือสมุดเก่าไปเรียนหนังสือ
พวกเขาอยากเป็นแพทย์ ครู วิศวกร และนักข่าว และยังอยากช่วยเหลือครอบครัวและชุมชนของตนด้วย
แต่เนื่องจากสถานะผู้ลี้ภัย พวกเขาจึงไม่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนรัฐบาลและมหาวิทยาลัยของบังกลาเทศได้
ศูนย์การเรียนรู้ในค่ายให้การศึกษาได้เพียงระดับพื้นฐานเท่านั้น ห้องเรียนแออัด และยังมีครู หนังสือเรียน และอุปกรณ์การเรียนไม่เพียงพอ
ครูชาวโรฮิงญาที่มีประสบการณ์บางคนเปิดโรงเรียนชุมชนและสอนตามหลักสูตรของเมียนมา
แต่ใบประกาศนียบัตรจากโรงเรียนเหล่านี้มักไม่ได้รับการยอมรับจากภายนอกค่าย ทำให้นักเรียนไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยได้ยาก
บางคนเรียกพวกเขาว่า “คนรุ่นที่สูญหาย” แต่พวกเขาไม่ได้สูญเสียความฝัน สิ่งที่สูญเสียไปคือโอกาสในการเรียนรู้
นูร์ เด็กหญิงที่สูญเสียแม่ไป ยังคงหวังว่าจะเป็นแพทย์ เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงที่ไม่มีบริการทางการแพทย์
เธอเชื่อว่าหากวันนี้เธอได้เรียนหนังสือ วันพรุ่งนี้เธอก็จะช่วยเด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ ได้
เยาวชนโรฮิงญาต้องการการศึกษาที่ดี การฝึกอาชีพ ทุนการศึกษา และใบประกาศนียบัตรที่ได้รับการยอมรับ
การศึกษาไม่ใช่ของขวัญ แต่เป็นสิทธิที่ทุกคนควรมี